Ağızdan çıkan söz senettir mantığı ile topluma kazandırılmış(yetiştirilmiş demiyorum, yetiştirmek bende bitkileri çağrıştırıyor) bir insan olduğumdan, söylediğim her kelime benim için çok fazla önem taşıdığı gibi, bana söylenen her kelimeye de o ölçüde değer veririm. Tabi bu arada "Kişi karşısındaki kendi gibi bilir" tarzı yaklaşımımdan dolayı üzüldüğüm pek çok zaman olmuştur.
Gerçek düşüncem olmayan hiç bir şeyi kelimelere dökmediğim için, diğer insanların da böyle yaptığı saflığına kapıldığım çoktur.
Zaman zaman kaçak güreştiğim olur ki; o zamanlarda kullandığım bazı kelimeler takip edildiğinde, kaçak güreşim ortaya çıkar.
Herhangi bir konuda isteksizsem "bakarız" kelimesi ile olayı geçiştiririm ve bu beni bağlamaz. Benim küçük ergenus oğlum bunu keşfettiğinden beri ona "bakarız" diyemiyorum artık. Daha somut ve sonucu ifade eden kelimeler istiyor. Gideriz, alırım, yaparım ve benzeri kelimeler onu daha çok mutlu ediyor.
Aslında bakarız diyerek olaya dair bir açık kapı bırakıyorum, söz verip yapamamaktansa, açık bırakıp yaptığımda sürpriz olması, yapmadığımda ise sorun çıkmaması hoşuma gidiyor.
Hayır demek istediğimde zaten hayır diyebilenlerdenim. Ama evet demeyi daha çok seviyorum.
Evet gelirim.
Evet gideriz.
Evet seni çok seviyorum.
Evet beraberiz.
Ne kadar güzel ve pozitif bir kelime değil mi, bu evet?
" Elbette " kelimesi de oldukça pozitif ve içten bir kelime. Ve bu kelimenin sıkça kullanıldığı Candan Erçetin'in "Elbette" şarkısı dilime dolanıyor şimdi.
Güneş her akşam batıp hergün doğuyorsa
Çiçekler solup solup tekrar açıyorsa
En derin yaralar kapanıyorsa
En büyük acılar unutuluyorsa
Neden korkulur hayatta söyleyin bana
(ben neden hep aynı kalayım söyleyinbana)
Elbette bazen çiçek açıp bazen solacağım
Elbette daldan dala konup sonra uçacağım
Elbette bazen hızla dönüp bazen duracağım
Elbette bazen söyleyip bazen susacağım
İnanmadım asla inanamam
Herşeyin bir sonu olduğuna
Nilgün Köse
