Genel olarak sakin bir yapıya sahip olmama karşın, çok damarıma basıldığında bir pantere dönüşen fakat panterken bile son derece seviyeli bir şekilde hırçınlaşan ben, son günlerde kendimi şaşkınlıkla izliyorum. Evet işte tam sırası panter olmam lazım dediğim zamanlarda, derin bir nefes alıp, arkamı dönüyorum. Aslında bu karşımdaki kişi/kişiler için iyi bir şey değil. Çünkü panterleşmiyorsam, bu mücadele etmekten vazgeçtiğimi gösterir ki, genelde aşağıdaki durumlarda vazgeçerim:
1-Kişi/kişiler iflah olmayacaktır, anlamışımdır ve kendimi yormak istemem.
2-Kişi/kişileri gözden çıkarmışımdır.
3-Kişi/kişilerin seviyesinin düşüklüğü beni ürkütmüştür, aynı doğru üzerinde bulunmak istemem.
4-Kişi/kişileri öyle çok seviyorumdur ki; gemileri yakacak adım atmaktan çekinirim.
Bir konu, bir kişi, bir şey üzerinde ısrarla duruyorsam bu vermiş olduğum değer ile eşit oluyor. Eğer önemliyse, soruyor, irdeliyorum, yok değilse saldım çayıra mevlam kayıra durumu başgösteriyor.
Keşfettim ki; bendeki sükut, ikrardan değil aslında infialden kaynaklanıyor. Bazı durumlarda da fırtına öncesi sessizlik oluyor ki; bu durum beni bile ürkütüyor.
Sonuç: susuyorsam da, susmuyorsam da sebebi var.
Nilgün Köse
